Wstęp
Fizyka kwantowa i flebologia (medycyna żylna) przecinają się najwyraźniej poprzez technologie, których zasady działania są zakorzenione w optyce pochodzenia kwantowego i teorii elektromagnetycznej, w szczególności w laserach i oddziaływaniu światło–tkanka w celach ablacji żylnej i obrazowania[1–4]. Drugim istotnym pomostem jest obrazowanie żył i oksymetria oparte na rezonansie magnetycznym, gdzie informacje o fazie MR są interpretowane jako podatność magnetyczna i wykorzystywane do ilościowego określania wskaźników natlenienia żył, łącząc kwantową fizykę spinu z fizjologią żylną[5–7]. Trzeci pomost stanowią wschodzące „technologie kwantowe” w dziedzinie czujników i obliczeń, w tym biomagnetyzm oparty na SQUID oraz przepływy pracy oparte na kwantowym/inspirowanym kwantowo uczeniu maszynowym, które celują w sygnały biomedyczne istotne dla przepływu krwi i stanów naczyniowych[8, 9].
W całej literaturze przedmiotu „wspólne aspekty” rzadko oznaczają, że same żyły wykazują egzotyczne makroskopowe zjawiska kwantowe; raczej flebologia przyjmuje modalności pomiarowe i lecznicze (lasery, obrazowanie interferometryczne, magnetometria, rekonstrukcja podatności MR), których fundamenty fizyczne leżą w teorii kwantowej, fotonice i modelowaniu elektromagnetycznym opartym na zasadach kwantowych[5, 8, 10].
Przecięcia terapeutyczne
Wewnątrzżylne podejścia laserowe ilustrują najbardziej bezpośrednie powiązanie translacyjne: koherentne promieniowanie laserowe jest dostarczane do wnętrza żyły, a celem klinicznym jest okluzja żył z refluksem lub niewydolnych poprzez kontrolowane uszkodzenie fototermiczne wywołane absorpcją światła i nagrzewaniem[1–4]. Prace nad mechanizmami podkreślają, że zaabsorbowana energia jest często deponowana w wewnątrznaczyniowej krwi/skrzepie wokół końcówki światłowodu (nie tylko bezpośrednio w ścianie żyły), dzięki czemu temperatury koagulacji mogą zostać osiągnięte niezależnie od tego, czy nominalnym chromoforem docelowym jest hemoglobina, czy woda[12]. To definiuje EVLA/EVLT/EVLP nie tylko jako „etykietę długości fali”, ale jako sprzężony proces absorpcji fotonów, generowania ciepła i transferu ciepła, zależny od właściwości rozpraszania i absorpcji przy zastosowanej długości fali[13].
Badania in vitro z wykorzystaniem lasera półprzewodnikowego o długości fali 1.885 μm i mocy ~3 W analizowały, jak obecność wewnątrznaczyniowej zawiesiny krwinek czerwonych w porównaniu z solą fizjologiczną oraz powstawanie rozgrzanej warstwy skarbonizowanej na czole światłowodu wpływają na efektywność ablacji[1]. W tym badaniu obecność nagrzanej warstwy skarbonizowanej zwiększyła efektywność EVLA, podkreślając ścieżkę termochemiczną, która może wzmocnić depozycję energii na końcówce poza samą absorpcję optyczną we krwi[1]. Powiązane argumenty mechanistyczne wyjaśniają, dlaczego selektywność długości fali może maleć podczas zabiegu: wokół końcówki może tworzyć się koagulum, które częściowo przekształca się w węgiel w temperaturach przekraczających 1,000 °C, a ponieważ węgiel absorbuje wszystkie długości fal lasera EVLA równie dobrze, karbonizacja może zmniejszyć zależność od długości fali, gdy nagrzewanie końcówki jest zdominowane przez absorpcję przez węgiel[13].
Porównania kliniczne dodatkowo wzmacniają translacyjny rurociąg od fizyki do flebologii. W jednej serii pacjentów całkowita obliteracja żyły odpiszczelowej wielkiej utrzymywała się przez cały okres obserwacji, a EVLA przy 1560 nm i 1940 nm opisano jako wysoce skuteczną i bezpieczną metodę korygowania refluksu żylnego w żylakach kończyn dolnych[11]. Badania parametrów optycznych wyjaśniają, dlaczego wybór długości fali pozostaje ważny, nawet jeśli karbonizacja może osłabić selektywność: raportowano głębokość penetracji w ścianie żyły wynoszącą ~1.3 mm przy 980 nm wobec ~0.22 mm przy 1470 nm, co implikuje bardzo różne profile przestrzennej depozycji energii i potencjalne wzorce uszkodzeń pobocznych[14].
Wybór długości fali jest również wyraźnie traktowany w ramach ewolucji systemu EVLP, gdzie wiele długości fal jest pozycjonowanych jako posiadające różne charakterystyki absorpcji; na przykład 810 nm jest opisywane jako specyficzne dla absorpcji hemoglobiny, a duże badanie kliniczne miało na celu porównanie skuteczności i bezpieczeństwa EVLP przy 1064 nm versus 810 nm w przewlekłej niewydolności żylnej (żylakach)[2]. Osobne analizy optyczne argumentują za potencjalnie korzystnymi wyborami w średniej podczerwieni, zauważając, że „najlepsze wyniki do tej pory” uzyskano przy promieniowaniu 1.56-mm oraz że przy długościach fal 1.68 i 1.7 mm absorpcja w niewodnych składnikach krwi jest znacznie słabsza niż absorpcja w wodzie, co motywuje hipotezy o celowaniu zdominowanym przez wodę przy tych dłuższych falach[15].
Odrębnym nietermicznym punktem przecięcia terapeutycznego jest fotochemiczna terapia żylna poprzez foto-sieciowanie kolagenu, gdzie ryboflawina jest stosowana jako czynnik sieciujący, a niebieskie światło działa jako aktywator[16]. W preparatach żylnych podejście to spowodowało szybkie i znaczące obkurczenie bez histologicznych dowodów uszkodzenia śródbłonka i z wyraźnymi zmianami właściwości mechanicznych żylaków, co sugeruje kontrolowany, aktywowany światłem mechanizm przebudowy zamiast czysto termicznej ablacji[16].
Przecięcia diagnostyczne optyczne i fotoniczne
Diagnostyka optyczna we flebologii często wykorzystuje fakt, że hemoglobina posiada właściwości absorpcyjne zależne od długości fali, co umożliwia nieinwazyjne badanie natlenienia żył, składu skrzepliny lub struktury naczyniowej przy użyciu fotonów jako sond[3, 4, 17]. We wszystkich metodach wspólną fizyką jest to, że mierzone sygnały (tłumienie, prążki interferencyjne, fotoakustyczne stany przejściowe ciśnienia, emisja fluorescencji) są ostatecznie napędzane przez absorpcję i rozpraszanie fotonów w składnikach krwi i ściany naczynia[3, 10, 18].
Spektroskopia bliskiej podczerwieni
Spektroskopia bliskiej podczerwieni (NIR) jest opisywana jako technika nieinwazyjna, która wykorzystuje zróżnicowane właściwości absorpcyjne hemoglobiny do oceny natlenienia mięśni szkieletowych, a monitorowanie wybranych długości fal może dostarczyć wskaźnik deoksygenacji[3]. W jednym badaniu bezpośrednio mierzono wysycenie żył tlenem i absorpcję 760–800 nm podczas ćwiczeń przedramienia, aby sprawdzić, czy optyczne pasmo absorpcji koreluje z natlenieniem żył[3]. Oddzielna metoda wykorzystywała NIRS z okluzją żylną do nieinwazyjnego pomiaru obwodowego wysycenia hemoglobiny tlenem w żyłach (SvO2) w przedramieniu osoby dorosłej[19] i wykazała istotną korelację między SvO2 przedramienia mierzonym przez NIRS a SvO2 krwi w żyłach powierzchownych mierzonym przez kooksometrię (n=19, r=0.7, p<0.0001)[19].
Inne prace walidacyjne badały zależności między sygnałami NIRS a wysyceniem hemoglobiny żylnej tlenem (O2Hb%) oraz stężeniem tlenu w żyłach (CvO2)[20]. Po normalizacji do zakresu fizjologicznego odnotowano wysokie korelacje liniowe między sygnałami zdeoksygenowanego i utlenionego hemu a żylnym O2Hb% (R≈0.92) oraz między sygnałami hemu a CvO2 (R≈0.89–0.90), co wskazuje, że pomiary NIRS oparte na absorpcji fotonów mogą śledzić wskaźniki natlenienia żył w kontrolowanych warunkach[20]. W kontekstach żył centralnych raportowano, że NIRAS zapewnia dokładny nieinwazyjny pomiar wysycenia żył mózgowych, przy czym CSvO2 obliczone za pomocą NIRAS porównano z bezpośrednią kooksometrią krwi z żyły szyjnej wewnętrznej[21].
Fotopletyzmografia
Fotopletyzmografia (PPG) opiera się na źródle światła podczerwonego i receptorze w celu przybliżenia wahań objętości krwi; szacuje ona zmiany objętości poprzez pomiar ilości światła zaabsorbowanego i odbitego z powrotem do receptora[22]. W badaniach nad przewlekłą niewydolnością żylną wartości hemodynamiczne żył dostarczone przez cyfrową PPG były wykorzystywane wraz ze standardową oceną do zbadania, czy wymagana jest interwencja (EVLA), a korelacje między badaniem Doppler ultrasound a D-PPG analizowano w celu oceny, czy D-PPG może pomóc w zrozumieniu patologii żylnej i ocenie opcji terapeutycznych[22]. Metoda ta jest również osadzona w kontekście historycznym jako wprowadzona pierwotnie w latach 1930. jako sposób oceny układu naczyniowego, co podkreśla jej rolę jako ustalonego optycznego wskaźnika hemodynamiki[22].
Optyczna koherentna tomografia
Optyczna koherentna tomografia (OCT) jest opisywana jako potężna modalność obrazowania oparta na interferometrii niskiej koherentności, umożliwiająca obrazowanie o wysokiej rozdzielczości z głębokością penetracji tkanki rzędu kilku milimetrów i niemal histologiczną wizualizację ścian naczyń[10, 23, 24]. Wewnątrznaczyniowa OCT została przedstawiona jako dostarczająca „informacji przypominających histologiczne” o ścianie żyły[4], a jedno z zastosowań definiuje wewnątrznaczyniową OCT jako technikę obrazowania wewnątrznaczyniowego o najwyższej dostępnej rozdzielczości, wykorzystującą światło bliskiej podczerwieni o długości około 1300 nm[25]. W ocenie terapii żylnej OCT poddano ewaluacji pod kątem jakościowej oceny anatomii ściany żyły i zmian tkankowych po ablacji falami radiowymi oraz wewnątrzżylnej terapii laserowej w bydlęcych preparatach żylnych, w tym raportując parametry ELT lasera diodowego przy 980 nm z gęstościami energii 15, 25 i 35 J/cm[4].
OCT jest również pozycjonowana do zastosowań w żyłach wewnątrzczaszkowych: wdrożenie w ludzkiej zatoce żylnej mózgu „mogłoby pomóc” w diagnozowaniu, leczeniu i zrozumieniu oponowych przetok tętniczo-żylnych, zakrzepicy zatok żylnych mózgu oraz idiopatycznego nadciśnienia wewnątrzczaszkowego[25]. Przykład ten pokazuje, jak interferometryczne obrazowanie oparte na fotonach może rozszerzyć flebologię poza powierzchowne żyły nóg na patologię zatok żylnych, zależnie od dostępu cewnikowego i ograniczeń sygnału optycznego[25].
OCT czuła na polaryzację
OCT czuła na polaryzację (PS-OCT) rozszerza możliwości OCT poprzez pomiar dwójłomności tkanek, zapewniając kontrast dla kolagenu i komórek mięśni gładkich, które są obecne w starszych, przewlekłych skrzepach[26]. W modelu DVT u szczurów badano wewnątrznaczyniową PS-OCT w celu oceny morfologii i składu skrzepliny in vivo w miarę jej starzenia się[26]. Zautomatyzowana analiza obrazów przekrojowych OCT odróżniła ostre i przewlekłe skrzepliny z czułością 97.6% i swoistością 98.6% przy użyciu modelu liniowej analizy dyskryminacyjnej łączącego parametry polaryzacyjne i konwencjonalne OCT, co potwierdza rolę PS-OCT jako czułego podejścia do oceny składu DVT i różnicowania wieku skrzepliny[26].
Obrazowanie fotoakustyczne i elastografia
Obrazowanie fotoakustyczne (PAI) jest opisywane jako umożliwiające zdalne pomiary optycznej absorpcji tkanek, a jego kontrast jest generowany poprzez efekt foto/opto/termoakustyczny, w którym absorpcja krótkiego impulsu elektromagnetycznego wytwarza termoelastyczną falę akustyczną[17, 27]. W praktyce tkanki biologiczne są naświetlane niejonizującymi impulsami laserowymi; absorpcja podnosi lokalną temperaturę (rzędu kilku milikelwinów), co prowadzi do rozszerzalności termoelastycznej i emisji akustycznej[18]. Krwinki czerwone, które zawierają hemoglobinę i znacząco absorbują światło widzialne, gwałtownie zwiększają temperaturę i ciśnienie po zaabsorbowaniu energii świetlnej, stanowiąc fizjologicznie istotny endogenny absorber dla obrazowania skrzepów i naczyń krwionośnych[28].
W koncepcjach określania stadium DVT reorganizacja skrzepu może zmniejszyć stężenie hemoglobiny, a tym samym osłabić absorpcję optyczną, co motywuje wykorzystanie zmian sygnału fotoakustycznego do nieinwazyjnego określania stadium skrzeplin[27]. Jedno z badań dodatkowo precyzuje, że można stosować impulsowe promieniowanie laserowe z długością fali dostrojoną do absorpcji RBC i sugeruje, że ostre skrzepy krwi powinny emitować silniejsze sygnały fotoakustyczne niż przewlekła DVT ze względu na silniejszą absorpcję optyczną[27]. Empirycznie wykazano, że połączone obrazowanie ultrasonograficzne i fotoakustyczne dostarcza informacji o strukturze i wieku skrzeplin DVT, podczas gdy szersze przeglądy odnotowują obiecujące perspektywy PAI ze względu na jej rozdzielczość przestrzenną i wysoki kontrast optyczny[17, 29].
Poza określaniem stadium opartym na absorpcji, naczyniowa elastyczna tomografia fotoakustyczna (VE-PAT) łączy detekcję absorpcji optycznej z wnioskowaniem o właściwościach mechanicznych. PAT osiąga wysoką rozdzielczość przestrzenną poza granicą dyfuzji optycznej poprzez ultrasonograficzną detekcję absorpcji optycznej i jest podkreślana jako posiadająca silny kontrast absorpcyjny oparty na hemoglobinie w RBC oraz jako zdolna do dostarczania informacji o właściwościach strukturalnych, funkcjonalnych i mechanicznych naczyń krwionośnych u zwierząt i ludzi[30]. Raportowano, że VE-PAT jest zdolna do pomiaru właściwości elastycznych naczyń u ludzi[30], wykrywania zmniejszonej podatności naczyń z powodu symulowanej zakrzepicy w fantomach dużych naczyń (walidowanej przez standardowe testy kompresyjne)[30] oraz wykrywania spadku podatności naczyń u człowieka w przypadku wystąpienia okluzji dystalnej, wykazując potencjał w wykrywaniu zakrzepicy żył głębokich[30].
Fluorescencja w bliskiej podczerwieni i obrazowanie hiperspektralne
Obrazowanie skrzeplin metodą fluorescencji w bliskiej podczerwieni (NIRF) wykorzystuje ukierunkowane fluorofory do konwersji zdarzeń wiązania molekularnego na wykrywalną emisję fotonów NIR; na przykład peptyd celujący w fibrynę skoniugowano z fluoroforem bliskiej podczerwieni Cy7 (FTP11-Cy7) w celu opracowania i walidacji środka obrazującego umożliwiającego obrazowanie NIRF o wysokiej rozdzielczości w zakrzepicy żył głębokich[31]. W przedklinicznych przepływach pracy wykonano nieinwazyjną zintegrowaną fluorescencyjną tomografię molekularną z CT (FMT-CT) u myszy z podostrą DVT żyły szyjnej, ilustrując połączone podejście optyczno-radiologiczne do lokalizacji i ilościowego określania skrzeplin[31]. Powiązane prace podkreślają, że obrazowanie fluorescencyjne w drugim oknie bliskiej podczerwieni (NIR-II, 1,000–1,700 nm) jest korzystne ze względu na mniejszą złożoność sprzętu i łatwiejszą obsługę oraz że opracowano teranostyczny nośnik leku umożliwiający monitorowanie w czasie rzeczywistym celowanego procesu trombolitycznego w DVT[32].
Na końcu spektrum obrazowania powierzchniowego, hiperspektralne obrazowanie w zakresie widzialnym–NIR wyznacza granice żylaków, wykorzystując zależne od długości fali sygnatury rozproszonego odbicia. W jednym badaniu systemowym wolontariusze byli oświetlani światłem polichromatycznym w zakresie 400–950 nm[33], a widma rozproszonego odbicia osiągały szczyt przy 530 nm dla żylaków w porównaniu do 780 nm dla żył nóg[33]. Obrazy hiperspektralne przy wybranych długościach fal zostały znormalizowane i przefiltrowane przed wyznaczeniem granic przy użyciu ilościowej analizy fazowej i klasteryzacji k-średnich, łącząc widma optyczne z obliczeniową segmentacją w celu bezkontaktowego mapowania żył[33].
Przecięcia diagnostyczne rezonans magnetyczny
Ilościowe mapowanie podatności (QSM) stanowi pomost rezonansu magnetycznego między kwantową fizyką spinu a fizjologią żylną poprzez wykorzystanie ewolucji fazy MR do wnioskowania o lokalnej podatności magnetycznej. QSM „bada dane fazowe echa gradientowego” w celu określenia lokalnej podatności magnetycznej tkanek[5], a pomiar różnic podatności za pomocą QSM ma umożliwiać ilościowe określenie wartości SvO2 na podstawie zależności między różnicą podatności a SvO2[6]. Czułość na natlenienie jest potwierdzona raportami, że QSM może ilościowo określać zmiany w wysyceniu deoksyhemoglobiny indukowane hiperoksycznym testem gazowym zarówno w modelach zwierzęcych, jak i u ludzi[7], oraz raportowaną doskonałą zgodnością między ShvO2 mierzonym analizatorem gazometrii krwi a ShvO2 obliczonym z pomiarów QSM[7].
Swoistość żylna wskaźników opartych na podatności wynika z kontrastu właściwości magnetycznych między stanami natlenienia: oksyhemoglobina jest opisywana jako diamagnetyczna (ujemna podatność), podczas gdy deoksyhemoglobina jest paramagnetyczna (dodatnia podatność)[28]. W dostarczonych fragmentach literatury QSM, metoda ta jest również przedstawiana jako nieinwazyjna technika, która może zapewnić pośredni pomiar wysycenia tlenem żył mózgowych (CSvO2), wzmacniając jej potencjał w zastosowaniach oksymetrii żylnej, gdzie bezpośrednie pobieranie próbek jest niepraktyczne[5].
Kwantowe mechanizmy biofizyczne
Na poziomie molekularnym stan natlenienia hemoglobiny jest powiązany z właściwościami magnetycznymi, które są bezpośrednio istotne zarówno dla oddziaływań z polem magnetycznym, jak i obrazowania podatności MR. Oksyhemoglobina jest opisywana jako diamagnetyczna, podczas gdy deoksyhemoglobina jest paramagnetyczna, co implikuje zależną od natlenienia podatność i oddziaływania sił magnetycznych na poziomie molekularnym/elektronowym[28]. Hemoglobina jest również opisywana jako białko allosteryczne, które ulega zmianie konformacyjnej podczas przejść ze stanu napiętego (odtlenowanego) do rozluźnionego (utlenowanego) i odwrotnie, co podkreśla, że wiązanie tlenu jest sprzężone ze stanem strukturalnym białka[28].
Proponowanym pomostem mechanistycznym między polami elektromagnetycznymi a fizjologią krwi jest to, że pola magnetyczne wpływają na poruszające się ładunki, a tym samym na transformację allosteryczną hemoglobiny, co jest opisywane jako obejmujące przesunięcia populacji, a nie jednokierunkową konwersję jednej struktury czwartorzędowej w drugą[28]. W kontekście medycyny żylnej ten zbiór twierdzeń łączy oparte na wiedzy kwantowej koncepcje magnetyzmu (podatność, interakcje pole–ładunek) z funkcją hemoglobiny, która leży u podstaw zawartości tlenu w żyłach i dynamiki oddawania tlenu, które metody optyczne (NIRS, PAI) i MR (QSM) próbują mierzyć[3, 6, 28].
Wschodzące i koncepcyjne punkty styku
Kilka kierunków prac wykracza poza ustalone kliniczne urządzenia flebologiczne, ale nadal artykułuje zasady wywodzące się z fizyki kwantowej stosowane do sygnałów naczyniowych lub żylnych. W EVLA modelowanie obliczeniowe jest wyraźnie motywowane reprezentowaniem światłowodu laserowego jako źródła punktowego w cylindrycznej rurce żylnej i modelowaniem radialnej redystrybucji światła poprzez proces dyfuzji zarządzany przez rozpraszanie i absorpcję krwi przy danej długości fali, co ilustruje podejście oparte na fizyce do optymalizacji parametrów w ablacji żylnej[13].
Urządzenia bioelektroniczne określane marką „Quantum Molecular Resonance” (QMR) są również omawiane jako potencjalne narzędzia we flebologii: „nowy typ skalpela elektrycznego” jest opisywany jako możliwy do zastosowania w leczeniu naczyń włosowatych skóry i żylaków, z regulowaną mocą i precyzyjnym czasem trwania, co ma na celu ograniczenie uszkodzeń termicznych[34]. W tym samym ujęciu skleroterapia jest opisywana jako podstawowa metoda leczenia żylaków, pajączków i teleangiektazji, pozycjonując QMR jako metodę wspomagającą w szerszym ekosystemie terapeutycznym zarządzania powierzchownymi chorobami żył[34].
Po stronie obliczeniowej zaraportowano hybrydowe podejście kwantowo–klasycznego uczenia maszynowego do obrazowania przepływu krwi metodą laserowego kontrastu plamkowego (LSCI): zamiast używania standardowej globalnej warstwy poolingowej 3D do kompresji map cech, model zastępuje ją wariacyjnym obwodem kwantowym, przy czym twierdzi się, że obwód ten zachowuje relacje przestrzenne i czasowe w danych w celu utrzymania dokładności predykcyjnej[9]. Choć w fragmencie nie odnosi się to specyficznie do chorób żył, punktem styku jest to, że rurociągi obrazowania przepływu krwi istotne dla oceny naczyniowej mogą być modyfikowane przez jawnie kwantowe komponenty obwodów, łącząc kwantowe przetwarzanie informacji z analizą sygnałów hemodynamicznych[9].
Osobna koncepcja modelowania proponuje technikę „opartą całkowicie na mechanice kwantowej i klasycznej elektrodynamice” w celu rozwiązania problemu anomalnego wzrostu naczyń podczas angiogenezy i rości sobie prawo do wykorzystania obliczeń mechaniki kwantowej do dokładniejszego przewidywania lokalizacji i powstrzymywania anomalnego wzrostu naczyń[35]. Choć sytuuje się to bliżej biologii naczyniowej i angiogenezy niż klasycznego zarządzania żylakami, stanowi bezpośrednią próbę wykorzystania modelowania kwantowego/elektrodynamicznego jako przewodnika dla interwencji w patologicznym formowaniu się naczyń[35].
Wreszcie, czujniki kwantowe łączą się ze stanami żylnymi poprzez biomagnetyzm. SQUIDs są opisywane jako oparte na kwantowaniu strumienia magnetycznego i efekcie Josephsona[8], a powiązane czujniki kwantowe wykrywają precesję spinów atomowych w polu magnetycznym z czułością bliską femtotesli[8]. W zastosowaniu obejmującym bezpośrednio niedokrwienie żylne badania wykazały, że zmiany występują przed zmianami patologicznymi i mogą być rejestrowane nieinwazyjnie przy użyciu SQUID[36]; SQUIDs są opisywane jako urządzenia mierzące pola magnetyczne wytwarzane przez aktywność elektryczną mięśni gładkich przewodu pokarmowego, demonstrując wykonalność uchwycenia słabych sygnatur bioelektromagnetycznych istotnych dla stanów upośledzenia naczyniowego[36].
Synteza
W analizowanej literaturze kilka przekrojowych „wspólnych aspektów” konsekwentnie łączy fizykę kwantową z flebologią poprzez wspólne mierzalne wielkości, kontrolowane parametry i fizykę instrumentów.
Poniższa tabela podsumowuje powracające pomosty od zasad fizycznych pochodzenia kwantowego do konkretnych zastosowań żylnych.
Podsumowując, te motywy pokazują, że wspólny „język” między fizyką kwantową a flebologią to w dużej mierze język mierzalnych kontrastów i kontrolowanych parametrów: widm absorpcji i długości fali, koherencji i interferencji, stanu polaryzacji, podatności oraz granic czułości czujników[3, 5, 8, 10].
Ograniczenia i wnioski
W obrębie przeanalizowanej tutaj literatury dominujące punkty styku mają charakter stosowany i translacyjny: lasery są wdrażane do ablacji wewnątrzżylnej i porównywane pod kątem skuteczności i bezpieczeństwa przy różnych długościach fal, spektroskopia i obrazowanie optyczne są wykorzystywane do wnioskowania o natlenieniu żył lub charakteryzowania skrzeplin, a rekonstrukcja podatności MR służy do ilościowego określania wskaźników natlenienia żył[3, 6, 11, 17]. Najbliższe powiązania z bardziej „fundamentalną” fizyką molekularną to (i) zależna od natlenienia podatność magnetyczna hemoglobiny (diamagnetyczna oksyhemoglobina vs paramagnetyczna deoksyhemoglobina) oraz (ii) oparte na podatności metody QSM, które wykorzystują te różnice do ilościowego określania zmian natlenienia, wraz z twierdzeniami, że pola magnetyczne mogą wpływać na allosteryczne transformacje hemoglobiny poprzez oddziaływania z poruszającymi się ładunkami[7, 28].
Ogólnie rzecz biorąc, wspólne aspekty fizyki kwantowej i flebologii udokumentowane w tym korpusie najlepiej rozumieć jako kliniczne wdrożenie opartej na fundamentach kwantowych fotoniki i nauki o pomiarach elektromagnetycznych w celu diagnozowania, obrazowania i leczenia chorób żył, z hemoglobiną służącą jako centralna „cząsteczka-pomost”, która jest jednocześnie terapeutycznym absorberem, raportem optycznym i źródłem podatności magnetycznej[3, 12, 28].
