Streszczenie
Aktywna faza porodu generuje praktyczne napięcie między utrzymaniem energii matki a ograniczeniem istotnych z punktu widzenia aspiracji zalegań żołądkowych, ponieważ niebagatelny odsetek pacjentek położniczych może nadal spełniać kryteria „wysokiego ryzyka” dotyczące zawartości żołądka pomimo pozostawania na czczo, a opróżnianie żołądka może być opóźnione przez kontekst i interwencję.[1, 2] W badaniach klinicznych i syntezach dowodów zezwolenie na podaż doustną podczas porodu zasadniczo nie pogarsza głównych punktów końcowych w położnictwie, podczas gdy napoje zawierające węglowodany mogą zmniejszyć głód u matki i hipoglikemię noworodkową, ale zwiększają hiperglikemię u matki i noworodka.[3, 4] Inżynieryjna koncepcja umożliwiająca realizację tego podejścia zakłada, że wrażliwa na pH enkapsulacja alginate–pectin może przyspieszyć wczesne opróżnianie żołądka w badaniach typu bolus u zdrowych ludzi (np. 21 ± 9 min dla postaci enkapsulowanej vs 37 ± 8 min dla polimerycznej i 51 ± 15 min dla monomerycznej), tworząc jednocześnie przejściowy żel żołądkowy, który nie jest retencjonowany w 60 minucie w badaniach MRI.[5–7] Na podstawie tych dowodów, śródporodowy hydrożel węglowodanowy wydaje się mechanistycznie wykonalny jako strategia dostarczania węglowodanów przy jednoczesnym dążeniu do uniknięcia przedłużonego przebywania w żołądku, ale wymaga specyficznej dla porodu weryfikacji bezpieczeństwa z użyciem punktów końcowych dotyczących zawartości żołądka kwantyfikowanych za pomocą USG oraz wyraźnego monitorowania bezpieczeństwa glikemicznego, ponieważ wyniki istotne dla porodu i punkty końcowe dotyczące aspiracji nie są bezpośrednio ustalone w literaturze dotyczącej hydrożeli, a rzadkie powikłania pozostają trudne do wykluczenia.[2, 8, 9]
Śródporodowy problem bioenergetyczny
Dostarczona baza dowodów klinicznych uzasadnia śródporodową podaż węglowodanów przede wszystkim poprzez obserwowany wpływ na komfort matki i wyniki glikemii u noworodków, a nie poprzez bezpośrednio kwantyfikowany wydatek energetyczny podczas porodu w tych fragmentach.[3, 4] W dużym porównaniu napojów bogatowęglowodanowych z napojami o niskiej zawartości węglowodanów podczas porodu w znieczuleniu zewnątrzoponowym, podaż bogatowęglowodanowa zmniejszyła subiektywne odczucie głodu (mediana 3 [IQR 2–5] vs 4 [2–6]) i zmniejszyła hipoglikemię noworodkową (1.0% vs 2.3%; RR 0.45, 95% CI 0.21 do 0.94), ale zwiększyła hiperglikemię u matki (6.9% vs 1.9%) oraz hiperglikemię u noworodka (9.2% vs 5.8%), przy czym nie wymagano specjalnego leczenia.[4] Zgodnie z tym, synteza w stylu Cochrane nie wykazała statystycznie istotnych różnic między strategiami restrykcyjnymi a strategiami podaży w odniesieniu do cięcia cesarskiego (RR 0.89, 95% CI 0.63 do 1.25), zabiegowego porodu pochwowego (RR 0.98, 95% CI 0.88 do 1.10) lub 5-minutowej skali Apgar <7 (RR 1.43, 95% CI 0.77 do 2.68).[3]
Głównym problemem projektowym nie jest zatem tylko „dostarczenie węglowodanów”, ale „dostarczenie węglowodanów w sposób, który pozwala uniknąć niedopuszczalnych pików (hiperglikemii), nie pogarszając jednocześnie opróżniania żołądka i istotnej dla aspiracji objętości zalegającej”.[2, 4, 10] Taka perspektywa jest wzmocniona przez systematyczne dowody wskazujące, że podaż doustna podczas porodu nie zmieniła znacząco czasu opróżniania żołądka ani częstości występowania wymiotów w większości uwzględnionych badań (≈6/7 badań; 86%), podczas gdy zespół aspiracji występuje zbyt rzadko, aby dane zbiorcze mogły być rozstrzygające.[8, 10]
Patofizjologia opóźnionego opróżniania żołądka podczas porodu
Pomiary fizjologii żołądka istotne dla porodu wykazują, że zarówno zmienne farmakologiczne, jak i kontekstowe okresu okołoporodowego mogą w istotny sposób zmieniać kinetykę opróżniania i parametry zastępcze objętości zalegającej.[11, 12] W zaawansowanym porodzie pojedyncza domięśniowa dawka metoclopramide przesunęła okres półtrwania opróżniania żołądka ze 141 minut (placebo) do 51 minut i zwiększyła tempo opróżniania ze statystycznie istotną rozbieżnością od 20 minuty wzwyż, przy średniej objętości zawartości żołądka w 30 minucie wynoszącej 362.9 mL (metoclopramide) vs 567 mL (kontrola).[11] Osobno, u kobiet rodzących badanych w standaryzowanych warunkach, analgezja zewnątrzoponowa była powiązana z krótszym czasem poposiłkowym do opróżnienia żołądka (197.5 ± 27.2 min z analgezją zewnątrzoponową vs 220.9 ± 29.2 min bez).[12]
Klinicznym podejściem przesiewowym w kierunku „pełnego żołądka” w anestezjologii położniczej jest USG jamy żołądka (antrum), gdzie raportowano punkty odcięcia powierzchni przekroju poprzecznego antrum (GAA) w pozycji leżącej na plecach do wykrywania objętości płynu żołądkowego powyżej progów istotnych dla aspiracji (np. >0.4 mL/kg przy 387 mm² i >1.5 mL/kg przy 608 mm², ze swoistością 94% dla tego ostatniego).[2] Co ważne, zbiorcze szacunki u pacjentek w ciąży wykazały globalną częstość występowania „wysokiego ryzyka” (definiowanego przez zalegającą treść żołądkową >1.5 mL/kg lub stopień 2 w skali Perlas) na poziomie 4% (95% CI 1% do 6%) nawet przy standardowych praktykach, co wskazuje na mniejszościową podgrupę, u której jakakolwiek formuła doustna mogłaby być bardziej ryzykowna lub wymagać dodatkowych środków łagodzących (np. stratyfikacji lub obrazowania).[1]
Dane mechanistyczne ostrzegają również, że zbyt wolne trawienie/uwalnianie może zwiększać retencję żołądkową: u szczurów progresywnie wolno uwalniające się mikrosfery starch uwięzione w alginate zwiększały retencję starch w żołądku po 2 godzinach z 5.1% do 17.4% w różnych recepturach.[13] Odwrotnie, rodzaj węglowodanów może zmieniać wczesne opróżnianie: u zdrowych ochotników spożywających 12.5% roztwory, phytoglycogen wykazywał szybsze opróżnianie niż maltodextrin w 45 i 90 minucie (oba p = 0.01), choć różnica przestała być istotna w 120 minucie.[14]
Dowody kliniczne dotyczące podaży doustnej podczas porodu
W syntezach dowodów z badań z randomizacją i obserwacyjnych zezwolenie na podaż doustną podczas porodu wydaje się ogólnie nie gorsze (non-inferior) dla głównych wyników porodu, co wspiera kliniczną zasadność systemu dostarczania węglowodanów, który jest bezpieczny i dobrze tolerowany.[3, 10] W szczególności zbiorcze dowody nie wykazały statystycznie istotnych różnic w częstości cięć cesarskich, zabiegowych porodów pochwowych lub niskiej punktacji Apgar w 5 minucie między różnymi strategiami podaży doustnej (zgodnie z podsumowaniem w dostarczonym fragmencie metaanalizy).[3] W dodatkowym badaniu częstość występowania dystocji wynosiła 36% vs 44% (OR 0.71, 95% CI 0.46 do 1.11) i nie było istotnych różnic w innych drugorzędowych punktach końcowych ani niepożądanych powikłaniach u matki/noworodka.[15]
Jednak kompromisy metaboliczne wydają się realne i zależne od formuły: napoje bogatowęglowodanowe zmniejszyły głód i hipoglikemię noworodkową, ale zwiększyły hiperglikemię u matki i noworodka w dużym badaniu dotyczącym porodu w znieczuleniu zewnątrzoponowym, co podkreśla, że śródporodowa ekspozycja na węglowodany powinna być zaprojektowana tak, aby zarządzać pojawianiem się glucose we krwi, a nie tylko maksymalizować jej dostarczanie.[4] Dalszym mechanistycznym sygnałem dotyczącym „strukturyzacji żywienia” jest fakt, że wstępne obciążenie alginate żelującym jonowo zmniejszyło AUC glikemii o 52% w porównaniu z obciążeniem komparatywnym, wspierając koncepcję, że strukturyzacja wewnątrzżołądkowa może osłabić ekspozycję glikemiczną, nawet jeśli dane te nie są specyficzne dla porodu w cytowanym fragmencie.[16] Wreszcie, wyniki zorientowane na pacjentkę mogą być istotne dla wdrożenia: „bardzo satysfakcjonująca” podaż doustna była powiązana z szybszym tempem rozwierania szyjki macicy (np. 2.4 cm/h w fazie aktywnej vs 1.25 cm/h) u pierworódek w porównaniu z grupami niezadowolonymi, co czyni smakowitość i tolerancję praktycznymi ograniczeniami projektowymi dla każdej matrycy hydrożelowej.[17]
Wnioskowanie o bezpieczeństwie pozostaje ograniczone przez rzadkość zdarzeń: dane zbiorcze były niewystarczające do oceny zespołu Mendelsona, co sprawia, że w badaniach translacyjnych konieczne jest stosowanie zastępczych punktów końcowych dla aspiracji (np. objętość żołądka w USG), zamiast polegania na ekstremalnie rzadkich zdarzeniach klinicznych.[2, 8]
Reologia a opróżnianie żołądka
Badania opróżniania żołądka u ludzi wskazują, że osmolalność i forma węglowodanów (monomer vs polimer; stan żelu/enkapsulacji) mogą dominować w kinetyce opróżniania, czasami w sposób sprzeczny z intuicją, co jest bezpośrednio istotne dla projektowania hydrożeli.[5, 18, 19] Na przykład lepki, wyraźnie hipotoniczny napój węglowodanowy tworzący żel (62 mosmol/kg) opróżniał się szybciej niż umiarkowanie hipertoniczny napój z polimerem glucose o niskiej lepkości (336 mosmol/kg), z medianą 17.0 vs 32.6 minuty i większym dostarczaniem węglowodanów do jelita cienkiego w ciągu pierwszych 10 minut (31.8 g vs 14.3 g).[18] W oddzielnym porównaniu przy wysokim stężeniu węglowodanów, roztwór polimeru glucose (188 g/L; 237 mosmol/kg) opróżniał się szybciej (t1/2 64 ± 8 min) niż izoenergetyczny monomeryczny roztwór glucose (188 g/L; 1300 mosmol/kg; t1/2 130 ± 18 min), wspierając pogląd, że redukcja wolnej monomerycznej glucose (i/lub obniżenie efektywnej osmolalności) może w niektórych warunkach przyspieszyć opróżnianie żołądka.[19]
Efekty stężenia węglowodanów mogą być zależne od fazy czasowej: roztwór glucose o stężeniu 20 g/L opróżniał się w tym samym tempie co woda, podczas gdy po pierwszych 10 minutach szybkiego opróżniania, warunki z wyższym stężeniem glucose (40–60 g/L) skutkowały wolniejszym opróżnianiem niż w przypadku wody.[20] Wybór zagęstnika i mikrostruktura mogą również zmieniać opróżnianie poza samą lepkością masową: jedno badanie wykazało, że agar przyspieszał opróżnianie żołądka z białek i że tempo opróżniania mogło różnić się w zależności od rodzaju zagęstnika, nawet przy zgłaszanej lepkości około 1800 ± 1000 mPa·s dla kilku zagęszczonych formuł.[21]
Na tym tle systemy alginate–pectin typu Maurten stanowią konkretny paradygmat enkapsulacji: u zdrowych mężczyzn otrzymujących bolusy 500 mL, enkapsulowana maltodextrin–fructose z sodium alginate i pectin (ENCAP; 732 mOsmol/kg; 180 g/L węglowodanów; stosunek 1:0.7) opróżniała się szybciej (21 ± 9 min) niż nieenkapsulowane kontrole polimeryczne (37 ± 8 min) i monomeryczne (51 ± 15 min), z mniejszymi objętościami zalegającymi w 30 i 60 minucie (np. 193 ± 62 mL vs 323 ± 54 mL w 30 minucie dla ENCAP vs MON).[5, 22] Proponowanym mechanizmem jest tworzenie hydrożelu wrażliwego na pH po kontakcie z kwasem żołądkowym, co jest zgodne z bezpośrednimi twierdzeniami w tekście badania i dowodami z obrazowania in vivo przedstawiającymi tworzenie żelu krótko po spożyciu.[6, 22]
Wyniki dotyczące wydajności i utylizacji są jednak sporne: przy umiarkowanym tempie spożycia (70 g/h), dodanie sodium alginate i pectin nie wpływało na utlenianie egzogennej glucose w porównaniu z napojem izokalorycznym, a metaanaliza nie wykazała różnic w wydajności, utlenianiu węglowodanów ani poziomie glucose we krwi w porównaniu z izokaloryczną kontrolą w literaturze dotyczącej napojów z sodium alginate.[23, 24] Te mieszane dowody są ważne dla translacji śródporodowej, ponieważ sugerują, że głównym uzasadnieniem dla stosowania hydrożeli podczas porodu powinno być przewidywalne zachowanie w żołądku i bezpieczeństwo, a nie zakładane lepsze „dostarczanie do mięśni” czy poprawa parametrów utleniania.[9, 23, 24]
Reologiczne cele inżynieryjne dla śródporodowego hydrożelu
Uzasadniony profil docelowy śródporodowego hydrożelu musi jednocześnie współgrać z (i) ograniczeniami ryzyka aspiracji mierzalnymi w USG żołądka, (ii) dowodami, że wrażliwa na pH enkapsulacja może przyspieszyć wczesne opróżnianie oraz (iii) dowodami klinicznymi, że ekspozycja na węglowodany może zmieniać glikemię matki i noworodka.[2, 4, 5] Poniższa tabela przekłada dowody ilościowe na tymczasowe cele inżynieryjne i obszary „nieprzekraczalne”, które mogą być empirycznie testowane w badaniach specyficznych dla porodu.
Jakikolwiek „cel”, który implikuje konkretne bezpieczne położniczo tempo dostarczania węglowodanów na godzinę, nie może zostać uzasadniony na podstawie dostarczonych fragmentów, ponieważ dowody dotyczące utleniania specyficznego dla porodu lub zależności dawka–odpowiedź nie są tu zawarte; musi to być zatem traktowane jako otwarty parametr do ustalenia empirycznego pod nadzorem glikemicznym (matki i noworodka).[4, 23]
Architektura kandydującej receptury
Słaby przejściowy żel żołądkowy
Koncepcja słabego żelu może być oparta na systemie scharakteryzowanym w MRI z 0.2% zawartością polisacharydów ogółem przy stosunku alginate:pectin wynoszącym 60:40 i 14% zawartości węglowodanów strawnych ze stosunkiem maltodextrin:fructose 1:0.7, który był newtonowski podczas spożycia (6.5 ± 0.9 mPa·s) i tworzył żel przy pH 3.4, z dowodami MRI na tworzenie żelu w 15 minucie i brakiem pozostałości żelu w 60 minucie.[6] Architektura ta jest kompatybilna z szybką dyfuzją węglowodanów przez żel (70% stężenia zewnętrznego w ciągu 10 minut), co jest pożądaną cechą, jeśli fizjologia porodu okresowo spowalnia opróżnianie żołądka, ponieważ zmniejsza to zależność dostępności składników odżywczych od wysoce zależnych od czasu etapów dezintegracji.[6]
Napój enkapsulowany zoptymalizowany pod kątem szybkiego opróżniania
Architektura modelowana na ENCAP wykorzystuje sodium alginate i pectin do enkapsulacji węglowodanów wewnątrz wrażliwego na pH hydrożelu w kwaśnym środowisku żołądka, a w badaniu bolusa u ludzi strategia ta skróciła czas do 21 ± 9 minut w porównaniu z komparatorami polimerycznymi i monomerycznymi, obniżając jednocześnie objętości zalegające w 30–60 minucie.[5, 22] Koncepcja ta jest atrakcyjna do użytku śródporodowego właśnie dlatego, że ma na celu uniknięcie przedłużonej retencji żołądkowej, a nie tworzenie depozytu o powolnym uwalnianiu, co jest zgodne z ramami ryzyka aspiracji w anestezjologii położniczej i progami ryzyka zdefiniowanymi w USG.[2, 5]
Wariant sieciowany wapniem (np. alginate sieciowany jonowo) jest mechanistycznie prawdopodobny, ale wprowadza wyzwanie dotyczące stabilności: wapień sieciujący może być gwałtownie uwalniany w kwasie i częściowo wymieniany na jony sodu lub sekwestrowany przez phosphate w mediach przypominających jelitowe, co mogłoby osłabić matrycę i zagrozić kontrolowanemu zachowaniu podczas przejścia z żołądka do jelit.[25] Ryzyko to jest zgodne z wynikami symulowanego trawienia wykazującymi, że emulsje strukturyzowane żelem ścinanym Ca2+ mogą ulegać ~10-krotnemu spadkowi G′ w środowiskach o wysokim stężeniu kationów jednowartościowych, co implikuje wrażliwość na środowisko jonowe oczekiwane in vivo.[26]
Bezpieczeństwo, ryzyko aspiracji i tolerancja
Ocena bezpieczeństwa powinna koncentrować się na mierzalnych parametrach zastępczych i powszechnych szlakach niepożądanych, a nie na rzadkich wynikach klinicznych, ponieważ dane zbiorcze były niewystarczające do oceny częstości występowania zespołu Mendelsona pomimo wielu prób, a zawartość żołądka „wysokiego ryzyka” może utrzymywać się u mniejszości pacjentek ciężarnych.[1, 8] USG żołądka może umożliwić operacjonalizację ograniczania ryzyka aspiracji przy użyciu progów GAA powiązanych z objętościami >0.4 mL/kg i >1.5 mL/kg, umożliwiając stratyfikację przed dawką i monitorowanie farmakodynamiki po dawce pod kątem tego, czy hydrożel zwiększa objętość zalegającą powyżej tych progów.[2] Jest to szczególnie istotne, jeśli jakakolwiek formuła zwiększa lepkość lub wykazuje zachowanie półstałe, ponieważ lepkość i struktura matrycy mogą wydłużać opróżnianie żołądka w niektórych matrycach spożywczych, mimo że inne systemy strukturyzowane mogą przyspieszać opróżnianie w zależności od osmolalności i mikrostruktury.[18, 27]
Z punktu widzenia tolerancji żołądkowo-jelitowej systematyczne dowody sugerują, że podaż doustna podczas porodu nie zmieniła znacząco czasu opróżniania żołądka ani częstości wymiotów w większości uwzględnionych badań, co wspiera wykonalność starannie zaprojektowanych protokołów podaży, ale nie gwarantuje tolerancji konkretnej reologii hydrożelu lub wielkości bolusa.[10] Ponieważ napoje bogatowęglowodanowe zwiększyły hiperglikemię u matki i noworodka w dużym badaniu, monitorowanie bezpieczeństwa musi obejmować punkty końcowe dotyczące glucose u matki i noworodka, a cele recepturowe powinny obejmować unikanie gwałtownego pojawienia się glucose, które mogłoby zaostrzyć hiperglikemię, przy jednoczesnym zachowaniu korzyści w zakresie głodu i hipoglikemii noworodkowej.[4]
Ostatecznie każda strategia jednoczesnego podawania z lekami prokinetycznymi powinna być traktowana jako komparator/punkt odniesienia, a nie jako założony wymóg: metoclopramide wyraźnie przyspieszył opróżnianie w zaawansowanym porodzie (okres półtrwania ze 141 do 51 minut), dostarczając referencyjnej wielkości efektu dla tego, jak mogłoby wyglądać „klinicznie istotne przyspieszenie”, ale interakcje specyficzne dla hydrożeli nie zostały ustalone w dostarczonych fragmentach.[11]
Mapa drogowa wdrożenia i kluczowe niepewności
Etapowy program rozwoju jest uzasadniony, ponieważ twierdzenia dotyczące hydrożeli wykraczające poza samą żelatynizację są „w dużej mierze nieprzetestowane” w odpowiednich fragmentach literatury, a bezpośrednie dowody specyficzne dla porodu dotyczące zachowania hydrożeli w żołądku, parametrów zastępczych aspiracji oraz wyników metabolicznych matki i noworodka są nieobecne w przedstawionych dowodach z obszaru hydrożeli.[9] Dodatkowo fragment przeglądu zauważa, że dowody na to, iż komercyjnie dostępny hydrożel MD+F zwiększa opróżnianie żołądka w spoczynku, ograniczają się do raportu, co podkreśla potrzebę replikacji i rozszerzenia pomiarów opróżniania żołądka w różnych kontekstach.[28]
Wykonalna sekwencja translacyjna, oparta na mierzalnych punktach końcowych w cytowanych źródłach, to:
- Charakterystyka in vitro i ex vivo kandydujących receptur, ze skupieniem na progach żelatynizacji wyzwalanej przez pH (np. tworzenie żelu przy pH 3.4), lepkości przed spożyciem (np. newtonowska ~6.5 ± 0.9 mPa·s) i kinetyce dyfuzji węglowodanów (np. 70% stężenia zewnętrznego w ciągu 10 min).[6]
- Badania opróżniania żołądka u kobiet niebędących w ciąży jako wstępny test bezpieczeństwa/wydajności z użyciem ustalonych komparatorów i punktów końcowych (np. objętości zalegające), z celami typu ENCAP (21 ± 9 min) i redukcją objętości zalegającej jako punktami odniesienia.[5, 22]
- Badania w późnej ciąży z dodaniem USG żołądka dla parametrów zastępczych aspiracji (progi GAA dla >0.4 i >1.5 mL/kg) i stratyfikacją uczestniczek, ponieważ podgrupa może wykazywać wysokoryzykowną zawartość żołądka pomimo bycia na czczo.[1, 2]
- Badania wykonalności w aktywnej fazie porodu łączące (i) ultrasonograficzne punkty końcowe żołądka, (ii) monitorowanie wymiotów/regurgitacji oraz (iii) punkty końcowe glikemii matki i noworodka oparte na badaniu napojów bogatowęglowodanowych (kompromisy hiperglikemia/hipoglikemia).[2, 4]
Kluczowe niepewności do wyjaśnienia obejmują to, czy wrażliwa na pH enkapsulacja zachowuje swoją przewagę we wczesnym opróżnianiu w warunkach istotnych dla porodu (ból, opioidy, leki zobojętniające sok żołądkowy, zmienne pH/objętość żołądka) oraz czy jakakolwiek strukturyzacja wewnątrzżołądkowa w istotny sposób poprawia klinicznie ważne wyniki doświadczenia porodu bez zwiększania ryzyka hiperglikemii.[4, 5, 9]
Podsumowanie i werdykt
Uzasadnienie wykonalności śródporodowego hydrożelu węglowodanowego jest najsilniejsze, gdy jest on postrzegany jako problem inżynieryjny dotyczący zachowania w żołądku i bezpieczeństwa, a nie jako propozycja poprawy wydajności, ponieważ dowody porównawcze często nie wykazują różnic w utlenianiu, wydajności lub poziomie glucose we krwi w porównaniu z izokalorycznymi kontrolami w kontekście żywienia w sporcie, pomimo potwierdzonej żelatynizacji.[9, 23, 24] Dane z zakresu fizjologii i anestezjologii położniczej pokazują, że opróżnianie żołądka może być znacznie przyspieszone podczas porodu za pomocą metoclopramide i może być kwantyfikowane za pomocą progów GAA w USG powiązanych z objętościami istotnymi dla aspiracji, podczas gdy synteza epidemiologiczna wskazuje, że mniejszość pacjentek ciężarnych spełnia kryteria wysokiego ryzyka zawartości żołądka pomimo pozostawania na czczo.[1, 2, 11] Badania kliniczne porodu i syntezy sugerują, że podaż doustna nie pogarsza głównych wyników położniczych, ale napoje bogatowęglowodanowe tworzą istotny klinicznie kompromis glikemiczny (mniejszy głód i hipoglikemia noworodkowa, ale większa hiperglikemia matki i noworodka).[3, 4]
Ogólny werdykt: opracowanie opartego na węglowodanach, wyzwalanego przez pH hydrożelu alginate–pectin w celu wsparcia śródporodowego dostarczania węglowodanów przy jednoczesnym dążeniu do uniknięcia opóźnionego opróżniania żołądka jest prawdopodobne i testowalne, a dane u ludzi wykazują szybsze wczesne opróżnianie żołądka dla napojów enkapsulowanych i przejściową obecność żelu; jednak specyficzna dla porodu weryfikacja bezpieczeństwa z użyciem zdefiniowanych w USG punktów końcowych objętości zalegającej oraz predefiniowanych kryteriów bezpieczeństwa glikemicznego jest niezbędna przed wdrożeniem klinicznym, ponieważ bezpośrednie dowody z porodu dla formuł hydrożelowych nie zostały ustalone w dostarczonych fragmentach, a rzadkich wyników aspiracji nie można wykluczyć na podstawie istniejących danych zbiorczych.[2, 4–6, 8, 9]
