Podsumowanie menedżerskie
Aktywna faza porodu stwarza praktyczne napięcie między utrzymaniem energii matki a ograniczeniem istotnej z punktu widzenia aspiracji treści zalegającej w żołądku, ponieważ niepomijalna część pacjentek położniczych może nadal spełniać kryteria żołądka „wysokiego ryzyka” pomimo pozostawania na czczo, a opróżnianie żołądka może być opóźnione przez kontekst sytuacyjny i interwencje.[1, 2] W badaniach klinicznych i syntezach wykazano, że zezwolenie na przyjmowanie pokarmów doustnych podczas porodu zasadniczo nie pogarsza głównych położniczych punktów końcowych, podczas gdy napoje zawierające węglowodany mogą zmniejszyć uczucie głodu u matki i hipoglikemię noworodków, ale zwiększają ryzyko hiperglikemii u matki i noworodka.[3, 4] Wniosek inżynieryjny umożliwiający realizację zakłada, że wrażliwa na pH enkapsulacja alginianowo-pektynowa może przyspieszyć wczesne opróżnianie żołądka w badaniach bolusa u zdrowych ludzi (np. 21 ± 9 min dla formy enkapsulowanej vs 37 ± 8 min dla polimerycznej i 51 ± 15 min dla monomerycznej), tworząc przejściowy żel żołądkowy, który nie jest retencjonowany po 60 minutach w badaniach MRI.[5–7] Na podstawie tych dowodów śródporodowy hydrożel węglowodanowy wydaje się mechanistycznie wykonalny jako strategia dostarczania węglowodanów przy jednoczesnym unikaniu przedłużonego zalegania w żołądku, jednak wymaga on specyficznej dla porodu weryfikacji bezpieczeństwa z wykorzystaniem punktów końcowych dotyczących zawartości żołądka mierzonych metodą USG oraz wyraźnego monitorowania bezpieczeństwa glikemii, ponieważ wyniki istotne dla porodu i punkty końcowe dotyczące aspiracji nie są bezpośrednio ustalone w literaturze dotyczącej hydrożeli, a rzadkie powikłania pozostają trudne do wykluczenia.[2, 8, 9]
Śródporodowy problem bioenergetyczny
Przedstawiona baza dowodów klinicznych uzasadnia śródporodowe dostarczanie węglowodanów przede wszystkim poprzez zaobserwowany wpływ na komfort matki i wyniki glikemii noworodków, a nie poprzez bezpośrednio określony ilościowo wydatek energetyczny podczas porodu w tych fragmentach.[3, 4] W dużym porównaniu napojów bogatowęglowodanowych z niskowęglowodanowymi podczas porodu ze znieczuleniem zewnątrzoponowym, spożycie bogatowęglowodanowe zmniejszyło subiektywne odczucie głodu (mediana 3 [IQR 2–5] vs 4 [2–6]) i zmniejszyło częstość hipoglikemii noworodków (1,0% vs 2,3%; RR 0,45, 95% CI 0,21 do 0,94), ale zwiększyło częstość hiperglikemii u matek (6,9% vs 1,9%) i hiperglikemii u noworodków (9,2% vs 5,8%), przy czym nie wymagano specjalnego leczenia.[4] Zgodnie z tym, synteza w stylu Cochrane nie wykazała statystycznie istotnych różnic między strategiami ograniczenia a przyjmowania pokarmów w przypadku cięcia cesarskiego (RR 0,89, 95% CI 0,63 do 1,25), zabiegowego porodu pochwowego (RR 0,98, 95% CI 0,88 do 1,10) lub punktacji w skali Apgar w 5. minucie <7 (RR 1,43, 95% CI 0,77 do 2,68).[3]
Głównym problemem projektowym jest zatem nie tylko „dostarczenie węglowodanów”, ale „dostarczenie węglowodanów w sposób pozwalający uniknąć nieakceptowalnych pików (hiperglikemii), przy jednoczesnym niepogarszaniu opróżniania żołądka i objętości zalegającej istotnej dla aspiracji”.[2, 4, 10] Takie sformułowanie problemu wzmacniają dowody systematyczne wskazujące, że doustne przyjmowanie pokarmów podczas porodu nie zmieniło znacząco czasu opróżniania żołądka ani częstości wymiotów w większości uwzględnionych badań (≈6/7 badań; 86%), podczas gdy zespół aspiracji jest wynikiem zbyt rzadkim, aby dane zbiorcze mogły być rozstrzygające.[8, 10]
Patofizjologia opóźnionego opróżniania żołądka podczas porodu
Pomiary fizjologii żołądka istotne dla porodu pokazują, że zarówno zmienne farmakologiczne, jak i okołoporodowe zmienne kontekstowe mogą znacząco zmieniać kinetykę opróżniania i parametry zastępcze objętości zalegającej.[11, 12] W ustalonej fazie porodu pojedyncza dawka domięśniowa metoklopramidu przesunęła okres półtrwania opróżniania żołądka z 141 minut (placebo) na 51 minut i zwiększyła tempo opróżniania ze statystycznie istotną rozbieżnością od 20. minuty, przy średniej objętości zawartości żołądka w 30. minucie wynoszącej 362,9 mL (metoklopramid) vs 567 mL (kontrola).[11] Osobno, u kobiet rodzących badanych w standaryzowanych warunkach, analgezja zewnątrzoponowa była powiązana z krótszym czasem poposiłkowym do opróżnienia żołądka (197,5 ± 27,2 min z zewnątrzoponową vs 220.9 ± 29.2 min bez).[12]
Klinicznym podejściem przesiewowym w kierunku „pełnego żołądka” w znieczuleniu położniczym jest badanie USG części odźwiernikowej (antrum), gdzie raportowano wartości odcięcia pola powierzchni przekroju poprzecznego antrum żołądka (GAA) w pozycji leżącej na plecach dla wykrywania objętości płynu żołądkowego powyżej progów istotnych dla aspiracji (np. >0,4 mL/kg przy 387 mm² i >1,5 mL/kg przy 608 mm², ze swoistością 94% dla tego ostatniego).[2] Co ważne, zbiorcze szacunki u pacjentek ciężarnych wykazały ogólną częstość występowania „wysokiego ryzyka” (definiowanego jako resztkowa zawartość żołądka >1,5 mL/kg lub stopień 2 w skali Perlasa) na poziomie 4% (95% CI 1% do 6%) nawet przy standardowych praktykach, co wskazuje na mniejszościową podgrupę, u której każda doustna formuła mogłaby być bardziej ryzykowna lub wymagać dodatkowych środków łagodzących (np. stratyfikacji lub obrazowania).[1]
Dane mechanistyczne ostrzegają również, że zbyt powolne trawienie/uwalnianie może zwiększać retencję żołądkową: u szczurów progresywnie wolno uwalniające się mikrosfery skrobiowe zamknięte w alginianie zwiększyły retencję skrobi w żołądku po 2 godzinach z 5,1% do 17,4% w zależności od receptury.[13] Odwrotnie, rodzaj węglowodanów może zmieniać wczesne opróżnianie: u zdrowych ochotników spożywających 12,5% roztwory, fitoglikogen wykazywał szybsze opróżnianie niż maltodekstryna w 45. i 90. minucie (oba p = 0.01), choć różnica przestała być istotna w 120. minucie.[14]
Dowody kliniczne dotyczące przyjmowania pokarmów drogą doustną podczas porodu
W syntezach dowodów zrandomizowanych i obserwacyjnych zezwolenie na przyjmowanie pokarmów drogą doustną podczas porodu wydaje się ogólnie nie gorsze (non-inferior) pod względem głównych wyników porodu, co wspiera kliniczną zasadność systemu dostarczania węglowodanów, który jest bezpieczny i dobrze tolerowany.[3, 10] W szczególności zbiorcze dowody nie wykazały statystycznie istotnych różnic w częstości cięć cesarskich, zabiegowych porodów pochwowych ani niskiej punktacji Apgar w 5. minucie między różnymi strategiami przyjmowania pokarmów (jak podsumowano w przedstawionym fragmencie metaanalizy).[3] W dodatkowym badaniu częstość występowania dystocji wynosiła 36% vs 44% (OR 0,71, 95% CI 0,46 do 1,11) i nie było istotnych różnic w innych drugorzędowych punktach końcowych ani niepożądanych powikłaniach u matek/noworodków.[15]
Jednak kompromisy metaboliczne wydają się realne i zależne od receptury: napoje bogatowęglowodanowe zmniejszały głód i hipoglikemię noworodków, ale zwiększały hiperglikemię u matek i noworodków w dużym badaniu porodu ze znieczuleniem zewnątrzoponowym, co podkreśla, że śródporodowa ekspozycja na węglowodany powinna być zaprojektowana tak, aby zarządzać pojawianiem się glukozy, a nie tylko maksymalizować jej dostarczanie.[4] Dalszym mechanistycznym sygnałem dotyczącym „strukturyzacji żywienia” jest fakt, że preload alginianowy żelujący pod wpływem jonów zmniejszył AUC glikemii o 52% w porównaniu z preloadem kontrolnym, co wspiera koncepcję, że strukturyzacja wewnątrzżołądkowa może osłabić ekspozycję glikemiczną, nawet jeśli dane te nie dotyczą specyficznie porodu.[16] Wreszcie, wyniki skoncentrowane na pacjentce mogą być istotne dla wdrożenia: „bardzo satysfakcjonujące” przyjmowanie pokarmów drogą doustną było powiązane z szybszym tempem rozwierania szyjki macicy (np. 2,4 cm/h w fazie aktywnej vs 1,25 cm/h) u pierwiastek w porównaniu z grupami niezadowolonymi, co czyni smakowitość i tolerancję praktycznymi ograniczeniami projektowymi dla każdej matrycy hydrożelowej.[17]
Wnioskowanie o bezpieczeństwie pozostaje ograniczone przez rzadkość zdarzeń: dane zbiorcze były niewystarczające do oceny zespołu Mendelsona, co sprawia, że w badaniach translacyjnych konieczne jest stosowanie zastępczych punktów końcowych (np. objętość żołądka w USG) zamiast polegania na ekstremalnie rzadkich zdarzeniach klinicznych.[2, 8]
Reologia a opróżnianie żołądka
Badania opróżniania żołądka u ludzi wskazują, że osmolalność i forma węglowodanów (monomer vs polimer; stan żelu/enkapsulacji) mogą dominować w kinetyce opróżniania, czasem w sposób sprzeczny z intuicją, co jest bezpośrednio istotne dla projektowania hydrożeli.[5, 18, 19] Na przykład lepki, wyraźnie hipotoniczny napój węglowodanowy tworzący żel (62 mosmol/kg) opróżniał się szybciej niż umiarkowanie hipertoniczny niskolepki napój z polimerem glukozy (336 mosmol/kg), z medianą 17,0 vs 32,6 minut i większym dostarczaniem węglowodanów do jelita cienkiego w ciągu pierwszych 10 minut (31,8 g vs 14,3 g).[18] W osobnym porównaniu przy wysokim stężeniu węglowodanów, roztwór polimeru glukozy (188 g/L; 237 mosmol/kg) opróżniał się szybciej (t1/2 64 ± 8 min) niż izoenergetyczny monomeryczny roztwór glukozy (188 g/L; 1300 mosmol/kg; t1/2 130 ± 18 min), wspierając ideę, że redukcja wolnej monomerycznej glukozy (i/lub obniżenie efektywnej osmolalności) może w pewnych warunkach przyspieszyć opróżnianie żołądka.[19]
Efekty stężenia węglowodanów mogą być zależne od fazy czasowej: roztwór glukozy 20 g/L opróżniał się w tym samym tempie co woda, podczas gdy po pierwszych 10 minutach szybkiego opróżniania, roztwory o wyższym stężeniu glukozy (40–60 g/L) opróżniały się wolniej niż woda.[20] Wybór zagęstnika i mikrostruktura mogą również zmieniać opróżnianie poza samą lepkością objętościową: jedno badanie wykazało, że agar przyspieszał opróżnianie żołądka z białek i że tempo opróżniania mogło różnić się w zależności od rodzaju zagęstnika, nawet przy zgłaszanych lepkościach rzędu 1800 ± 1000 mPa·s dla kilku zagęszczonych formuł.[21]
Na tym tle systemy alginianowo-pektynowe typu Maurten stanowią konkretny paradygmat enkapsulacji: u zdrowych mężczyzn otrzymujących bolusy 500 mL, enkapsulowana maltodekstryna–fruktoza z alginianem sodu i pektyną (ENCAP; 732 mOsmol/kg; 180 g/L węglowodanów; stosunek 1:0,7) opróżniała się szybciej (21 ± 9 min) niż nieenkapsulowane kontrole polimeryczne (37 ± 8 min) i monomeryczne (51 ± 15 min), z mniejszymi objętościami zalegającymi w 30. i 60. minucie (np. 193 ± 62 mL vs 323 ± 54 mL w 30. minucie dla ENCAP vs MON).[5, 22] Proponowanym mechanizmem jest tworzenie wrażliwego na pH hydrożelu po kontakcie z kwasem żołądkowym, co jest zgodne z bezpośrednimi twierdzeniami w tekście badania oraz z dowodami z obrazowania in vivo przedstawiającymi tworzenie się żelu krótko po spożyciu.[6, 22]
Wyniki dotyczące wydajności i wykorzystania są jednak kwestionowane: przy umiarkowanym tempie spożycia (70 g/h), dodanie alginianu sodu i pektyny nie wpłynęło na utlenianie egzogennej glukozy w porównaniu z izokalorycznym napojem, a metaanaliza nie wykazała różnic w wydajności, utlenianiu węglowodanów ani poziomie glukozy we krwi w porównaniu z izokaloryczną kontrolą w literaturze dotyczącej napojów z alginianem sodu.[23, 24] Te mieszane dowody są ważne dla translacji śródporodowej, ponieważ sugerują, że podstawowym uzasadnieniem stosowania hydrożeli podczas porodu powinno być przewidywalne zachowanie w żołądku i bezpieczeństwo, a nie domniemane lepsze „dostarczanie do mięśni” czy poprawa parametrów utleniania.[9, 23, 24]
Cele inżynierii reologicznej dla hydrożelu śródporodowego
Uzasadniony profil docelowy hydrożelu śródporodowego musi jednocześnie być zgodny z (i) ograniczeniami ryzyka aspiracji mierzalnymi za pomocą USG żołądka, (ii) dowodami, że wrażliwa na pH enkapsulacja może przyspieszyć wczesne opróżnianie, oraz (iii) dowodami klinicznymi, że ekspozycja na węglowodany może zmieniać glikemię matki/noworodka.[2, 4, 5] Poniższa tabela przekłada dowody ilościowe na tymczasowe cele inżynieryjne i obszary „nie do przekroczenia”, które mogą być testowane empirycznie w badaniach specyficznych dla porodu.
Żaden „cel” implikujący konkretne, bezpieczne położniczo tempo dostarczania węglowodanów na godzinę nie może być uzasadniony na podstawie przedstawionych fragmentów, ponieważ nie uwzględniono tu dowodów dotyczących utleniania lub zależności dawka-odpowiedź specyficznych dla porodu; musi to być zatem traktowane jako otwarty parametr do ustalenia empirycznego pod monitorowaniem glikemii (matki i noworodka).[4, 23]
Kandydująca architektura receptury
Słaby, przejściowy żel żołądkowy
Koncepcja słabego żelu może być oparta na systemie scharakteryzowanym w MRI z 0,2% zawartością polisacharydów ogółem przy stosunku alginianu do pektyny 60:40 i 14% zawartością węglowodanów strawnych przy stosunku maltodekstryny do fruktozy 1:0,7, który był newtonowski w momencie spożycia (6,5 ± 0,9 mPa·s) i tworzył żel przy pH 3,4, z dowodami z MRI na tworzenie żelu w 15. minucie i brakiem pozostałości żelu w 60. minucie.[6] Architektura ta jest kompatybilna z szybką dyfuzją węglowodanów przez żel (70% stężenia zewnętrznego w ciągu 10 minut), co jest pożądaną cechą, jeśli fizjologia porodu okresowo spowalnia opróżnianie żołądka, ponieważ zmniejsza to zależność dostępności składników odżywczych od wysoce zależnych od czasu etapów dezintegracji.[6]
Napój enkapsulowany zoptymalizowany pod kątem wczesnego opróżniania
Architektura modelowana na ENCAP wykorzystuje alginian sodu i pektynę do enkapsulacji węglowodanów wewnątrz wrażliwego na pH hydrożelu w kwaśnym środowisku żołądka, a w badaniu bolusa u ludzi strategia ta skróciła czas do 21 ± 9 minut w porównaniu z komparatorami polimerycznymi i monomerycznymi, obniżając jednocześnie objętości zalegające w 30.–60. minucie.[5, 22] Koncepcja ta jest atrakcyjna do stosowania śródporodowego właśnie dlatego, że ma na celu uniknięcie przedłużonej retencji w żołądku, a nie tworzenie depota o powolnym uwalnianiu, co jest zgodne z podejściem znieczulenia położniczego do ryzyka aspiracji i progami ryzyka zdefiniowanymi w USG.[2, 5]
Wariant sieciowany wapniem (np. alginian sieciowany jonowo) jest mechanistycznie prawdopodobny, ale wprowadza wyzwanie dotyczące stabilności: wapń sieciujący może być szybko uwalniany w kwasie i częściowo wymieniany na jony sodu lub sekwestrowany przez fosforany w mediach imitujących środowisko jelitowe, co mogłoby osłabić matrycę i zagrozić kontrolowanemu zachowaniu podczas przejścia z żołądka do jelit.[25] Ryzyko to jest zgodne z wynikami symulowanego trawienia, wskazującymi, że emulsje o strukturze żelu ścinanego jonami Ca2+ mogą wykazywać ok. 10-krotny spadek G' w środowiskach o wysokim stężeniu kationów jednowartościowych, co implikuje wrażliwość na środowisko jonowe spodziewane in vivo.[26]
Bezpieczeństwo, ryzyko aspiracji i tolerancja
Ocena bezpieczeństwa powinna koncentrować się na mierzalnych parametrach zastępczych i powszechnych ścieżkach niepożądanych, a nie na rzadkich wynikach klinicznych, ponieważ dane zbiorcze były niewystarczające do oceny częstości występowania zespołu Mendelsona pomimo wielu badań oraz ponieważ zawartość żołądka „wysokiego ryzyka” może utrzymywać się u mniejszości pacjentek ciężarnych.[1, 8] USG żołądka pozwala na operacjonalizację łagodzenia ryzyka aspiracji przy użyciu progów GAA powiązanych z objętościami >0,4 mL/kg i >1,5 mL/kg, umożliwiając stratyfikację przed podaniem dawki i monitorowanie farmakodynamiczne po podaniu, sprawdzając, czy hydrożel zwiększa objętość zalegającą powyżej tych progów.[2] Jest to szczególnie istotne, jeśli jakakolwiek receptura zwiększa lepkość lub wykazuje zachowanie półstałe, ponieważ lepkość i struktura matrycy mogą wydłużać opróżnianie żołądka w niektórych matrycach pokarmowych, mimo że inne systemy strukturyzowane mogą przyspieszać opróżnianie w zależności od osmolalności i mikrostruktury.[18, 27]
Z punktu widzenia tolerancji ze strony układu pokarmowego, dowody systematyczne sugerują, że doustne przyjmowanie pokarmów podczas porodu nie zmieniło znacząco czasu opróżniania żołądka ani częstości wymiotów w większości uwzględnionych badań, co wspiera wykonalność starannie zaprojektowanych protokołów przyjmowania pokarmów, ale nie gwarantuje tolerancji konkretnej reologii hydrożelu ani wielkości bolusa.[10] Ponieważ napoje bogatowęglowodanowe zwiększały hiperglikemię u matek i noworodków w dużym badaniu, monitorowanie bezpieczeństwa musi obejmować punkty końcowe dotyczące glukozy u matki i noworodka, a cele recepturowe powinny obejmować unikanie gwałtownego pojawienia się glukozy, które mogłoby nasilić hiperglikemię, przy jednoczesnym zachowaniu korzyści w postaci zmniejszenia głodu i hipoglikemii noworodków.[4]
Wreszcie, każda strategia jednoczesnego podawania z prokinetykami powinna być traktowana jako komparator/punkt odniesienia, a nie jako założony wymóg: metoklopramid wyraźnie przyspieszył opróżnianie w ustalonej fazie porodu (okres półtrwania ze 141 do 51 minut), zapewniając referencyjną wielkość efektu dla tego, jak mogłoby wyglądać „klinicznie istotne przyspieszenie”, jednak interakcje specyficzne dla hydrożeli nie zostały ustalone w przedstawionych fragmentach.[11]
Mapa drogowa wdrożenia translacyjnego i nierozstrzygnięte niepewności
Etapowy program rozwoju jest uzasadniony, ponieważ twierdzenia dotyczące hydrożeli wykraczające poza samą żelatynizację są „w dużej mierze nietestowane” w odpowiednich fragmentach literatury oraz ponieważ w przedstawionych dowodach brakuje bezpośrednich dowodów specyficznych dla porodu dotyczących zachowania hydrożelu w żołądku, parametrów zastępczych aspiracji oraz wyników metabolicznych u matki i noworodka.[9] Dodatkowo fragment przeglądu wskazuje, że dowody na przyspieszanie opróżniania żołądka w spoczynku przez komercyjnie dostępny hydrożel MD+F ograniczają się do jednego raportu, co podkreśla potrzebę replikacji i rozszerzenia pomiarów opróżniania żołądka w różnych kontekstach.[28]
Wykonalna sekwencja translacyjna, oparta na mierzalnych punktach końcowych w cytowanych źródłach, obejmuje:
- Charakterystykę kandydujących receptur in vitro i ex vivo, ze skupieniem na progach żelatynizacji wyzwalanej pH (np. tworzenie żelu przy pH 3,4), lepkości przed spożyciem (np. newtonowska ~6,5 ± 0,9 mPa·s) i kinetyce dyfuzji węglowodanów (np. 70% stężenia zewnętrznego w ciągu 10 min).[6]
- Badania opróżniania żołądka u kobiet niebędących w ciąży jako wstępny screen bezpieczeństwa/wydajności przy użyciu ustalonych komparatorów i punktów końcowych (np. i objętości zalegające), z celami typu ENCAP (21 ± 9 min) i redukcją objętości zalegającej jako punktami odniesienia.[5, 22]
- Badania w późnej ciąży z dodaniem USG żołądka dla zastępczych punktów końcowych aspiracji (progi GAA dla >0,4 i >1,5 mL/kg) i stratyfikacją uczestniczek, ponieważ podgrupa może wykazywać wysoką zawartość żołądka pomimo bycia na czczo.[1, 2]
- Badania wykonalności w aktywnej fazie porodu łączące (i) ultrasonograficzne punkty końcowe żołądka, (ii) monitorowanie wymiotów/regurgitacji oraz (iii) glikemiczne punkty końcowe u matek i noworodków oparte na wynikach badania z napojami bogatowęglowodanowymi (kompromis hiperglikemia/hipoglikemia).[2, 4]
Kluczowe nierozstrzygnięte niepewności obejmują to, czy wrażliwa na pH enkapsulacja zachowuje swoją przewagę we wczesnym opróżnianiu w warunkach istotnych dla porodu (ból, opioidy, leki zobojętniające kwas żołądkowy, zmienne pH/objętość żołądka) oraz czy jakakolwiek strukturyzacja wewnątrzżołądkowa znacząco poprawia klinicznie istotne wyniki doświadczenia porodu bez zwiększania ryzyka hiperglikemii.[4, 5, 9]
Wnioski i werdykt
Uzasadnienie wykonalności stosowania śródporodowego hydrożelu węglowodanowego jest najsilniejsze, gdy jest on przedstawiany jako problem inżynieryjny dotyczący zachowania w żołądku i bezpieczeństwa, a nie jako propozycja zwiększenia wydajności, ponieważ dowody porównawcze w kontekście żywienia w sporcie często nie wykazują różnic w utlenianiu, wydajności ani poziomie glukozy we krwi w porównaniu z izokalorycznymi kontrolami pomimo potwierdzonej żelatynizacji.[9, 23, 24] Dane z zakresu fizjologii i znieczulenia położniczego pokazują, że opróżnianie żołądka może być znacznie przyspieszone podczas porodu za pomocą metoklopramidu i może być ilościowo mierzone za pomocą progów GAA w USG powiązanych z objętościami istotnymi dla aspiracji, podczas gdy synteza epidemiologiczna wskazuje, że mniejszość pacjentek ciężarnych spełnia kryteria żołądka wysokiego ryzyka pomimo bycia na czczo.[1, 2, 11] Badania kliniczne porodu i ich syntezy sugerują, że przyjmowanie pokarmów drogą doustną nie pogarsza głównych wyników położniczych, ale napoje bogatowęglowodanowe tworzą klinicznie istotny kompromis glikemiczny (mniejszy głód i hipoglikemia noworodków, ale większa hiperglikemia matek i noworodków).[3, 4]
Werdykt ogólny: zaprojektowanie węglowodanowego, wyzwalanego pH hydrożelu alginianowo-pektynowego w celu wsparcia śródporodowego dostarczania węglowodanów przy jednoczesnym dążeniu do uniknięcia opóźnionego opróżniania żołądka jest zasadne i możliwe do przetestowania, a dane u ludzi wykazują szybsze wczesne opróżnianie żołądka w przypadku napojów enkapsulowanych i przejściową obecność żelu; jednak specyficzna dla porodu weryfikacja bezpieczeństwa przy użyciu punktów końcowych objętości zalegającej zdefiniowanych w USG oraz predefiniowanych kryteriów bezpieczeństwa glikemii jest niezbędna przed wdrożeniem klinicznym, ponieważ bezpośrednie dowody dotyczące formuł hydrożelowych podczas porodu nie zostały ustalone w przedstawionych fragmentach, a rzadkich przypadków aspiracji nie można wykluczyć na podstawie istniejących danych zbiorczych.[2, 4–6, 8, 9]
